صفحات

۱۳۸۸ دی ۱۰, پنجشنبه

تلخ

روزهای تلخ دارن از پی هم میان و میرن، خودمو توی خونه حبس کردم، نمی دونم، ندیدن، نبودن میاره؟ نمی دونم چه جوری می شه از زهر این روزها کم کرد، نمی شه منتظر دست غیب و قهرمان بود....
بازی پیرزن با عروسک، تنهایی، دلهره، دلم به سختی می گیره، کاش اینقدر دلنازک نبودم... تو! برو! از من گم شو!
باروون میاد...

۱۳۸۸ دی ۵, شنبه

دعا!

خدایا!
مراقب تمام بچه های سرزمینم باش!
مراقب قلب های کوچک مهربان، دستان کوچک پر از مهر سرمازده، انگشتان لاغر فقر و تمام چشمان صاف که از برق شادی و شیطنت می درخشند.....
همه شان را به تو می سپارم تا موقعی که من خوابم مراقبشان باشی....
                                                                  قربان شما
                                                                               نازی

دست نقاش

من هم از آواز اینهمه همهمه خسته ام،
کاش دست نقاش توانایی،
                                    در این قفس را نقاشی کند،
                                                               تا باز هم پرنده ی امید، پر گیرد...
                                                                                              آذر ماه هشتاد و پنج

۱۳۸۸ دی ۲, چهارشنبه

هر روز امروز است

سلام! زمستان هم آمد، نه چندان سرد، بی هیاهو، ساده... دلم تنگ شده، نمی دونم چی کارش کنم، هنوز بهانه دارم برای شکر کردن خدا. نمی دونم چند روز مونده، مگه اصلا مهمه؟ یه روز، دو روز...هر روز همین امروزه، چیزی جز امروز نیست، همین امروز دلتنگ می شی، همین امروز دلت باز می شه، همین امروز مریض می شی، همین امروز خوب می شی، همین امروز زاده می شی، همین امروز می بالی و بزرگ می شی، همین امروز پیر می شی، همین امروز میمیری، امروز امروز امروز...روزی که تو میری....

۱۳۸۸ آذر ۲۷, جمعه

نیایش سی و یکم

... آنگاه با دلی پر امید به تو روی نهد در حالی که دیده از پشت پای خجالت برنتواند داشت. همه ی رغبت خویش در تو بسته و تنها اعتمادش به توست. با امیدی که در دل خود پرورده از روی یقین آهنگ تو کرده و با دلی بیمناک و اخلاصی تمام به درگاه تو روی آورده است. و اگر دیگران طمع در دیگری بسته اند او جز در تو طمع نبسته، اگر دیگران از دیگری هراسناکند او را جز از تو هراسی در دل نیست...
....همان گناهانی که لذات آنها سپری گشته و شتابان گریخته است و عواقب شومشان باقیست چنان که گویی هرگز سر رفتنش نیست....
                             کتاب سراسر امید صحیفه سجادیه


۱۳۸۸ آذر ۲۲, یکشنبه

صدای تو

صدای تو در هیاهوی آدمیان
       صدای شادی بخش آمدنت نیست
                   صدای شومیست که از ذهن خسته ام برمی خیزد
کاش خوب دانسته بودم
                       کاش تورا ندیده بودم
                                                هرگز
کاش می شد از کنار تو مانند هر چیز ناچیز می گذشتم

۱۳۸۸ آذر ۱۹, پنجشنبه

زمان مراسم تشییع استاد فرامرز پایور

پيكر زنده ياد فرامرز پايور صبح روز شنبه - 21 آذر ماه از مقابل تالار وحدت تشييع مي‌شود.
به گزارش ايسنا، اين آهنگساز و نوازنده برجسته سنتور كه پس از گذراندن يك دوره طولاني بيماري صبح امروز - 18 آذر ماه - در بيمارستان شهيد با هنر اقدسيه به دليل ايست قلبي و مشكل تنفسي درگذشت، روز شنبه - 21 آذر ماه - از مقابل تالار وحدت تشيييع مي‌شود و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) به خك سپرده مي‌شود.
فرامرز پايور از شاگردان صبا بود و آثار مكتوب او در دانشگاه‌ها و هنرستان‌هاي موسيقي تدريس مي‌شود.
او همچنين گروهي به نام «پايور» داشت كه نوازندگاني همچون هوشنگ ظريف ، محمد اسماعيلي، حسن ناهيد ، رحمت‌الله بديعي، جليل شهناز، شادروان اصغر بهاري، شادروان حسين تهراني ، محمد موسوي، محمد اسماعيلي ، شهرام ناظري ، محمدرضا شجريان و.... در آن به نوازندگي و خوانندگي مشغول بودند.
پايور هنرمندي بود كه با ممارست و پيگيري ساز سنتور را از انزوا بيرون كشيد و آن را در گروه‌هاي موسيقي جاي داد.

۱۳۸۸ آذر ۱۸, چهارشنبه

استاد فرامرز پایور درگذشت

منبع : تابناک
فرامرز پایور استاد اسطوره ای موسیقی ایرانی و نوازنده برجسته سنتور ساعتی پیش درگذشت. به گزارش خبرنگار مهر لحظاتی پیش پزشک معالج استاد پایور در یکی از بیمارستانهای تهران با اندوه فراوان درگذشت این استاد را تائید کرد. استاد فرامرز پایور حدود یازده سال پیش دچار سکته مغزی شد واز همان زمان کلیه فعالیتهای هنری وی متوقف شده و در منزل به سر می برد. فرامرز پایور در ۲۱ بهمن سال ۱۳۱۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش هنرمند نقاش و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران و پدربزرگش مصورالدوله، نقاش چیره‌دست دوره قاجار بود که با نواختن ویولن، سنتور و سه‌تار آشنایی داشت. پایورآموزش موسیقی را نزد استاد ابوالحسن صبا آغاز کرد و همچنین از محضر استادانی چون عبدالله دوامی و نورعلی برومند بهره برد.  فرامرز پایور یکی از برجسته‌ترین شاگردان استاد صبا بود و تا سال ۱۳۳۶ که استاد صبا درگذشت از آموزشهای وی بهره برد.وی از سال ۱۳۳۳ فعالیت خود را در وزارت فرهنگ و هنر وقت و از سال ۱۳۳۷ تدریس سنتور را در هنرستان عالی موسیقی ملی آغاز کرد. زنده یاد پایور به عنوان آهنگسازی تحصیل کرده که در نوازندگی سنتور به سبک و شیوه خاص خودش دستیافته بود هارمونی و کمپوزیسیون را در کلاس استاد بزرگ آن زمان، امانوئل ملیک اصلانیان آموخت. در سال ۱۳۴۱ برای ادامه تحصیلات کلاسیک از طرف وزارت فرهنگ و هنر به انگلستان فرستاده شد. از دانشگاه کمبریج در زبان و ادبیات انگلیسی دانشنامه گرفت و در تمام این سالها تلاش فراوانی در جهت معرفی موسیقی ایرانی و سنتور به محافل علمی و هنری دنیا داشت. فرامرز پایور در بیش از نیم قرن فعالیت حرفه ای خود صدها اثرمکتوب و صوتی منتشر وصدها برنامه صحنه ای در ایران و اکثر نقاط جهان اجرا کرد که همگی در اعتلا و ارتقاء کیفی موسیقی ایرانی تاثیرات فراوانی برجای گذاشت. در سال 1386 و در آخرین تجلیلی که خانه موسیقی از وی کرد خواهر ایشان تندیس و لوح تقدیر را از طرف وی دریافت کرد. خبرگزاری مهر ضایعه درگذشت این هنرمند تاثیرگذار را به جامعه فرهنگی و هنری کشور و به خانواده آن مرحوم تسلیت می گوید. مراسم تشییع و خاکسپاری زنده یادفرامرز پایور در خبرهای بعدی اعلام می شود.

امروز


سلام!
سوز روزهای سرد زمستونی داره میآد، من روزهای بارانی آخر پاییز رو می شمرم، چهره ی تو نقش بسته بر ذهن خسته ام، شور جوانی در جانم، و عطر خوش بهار در مشامم.... دلتنگی و تنهایی درد این روزهای من، شاید هم خوشی زیر دلم زده باشه، شاید هم دوری از آفتابه، ... حالا که فکر می کنم بی تو بودن آرزوی برآورده شده ی دیروز منه، شکر! تنهایی با دوست دوا می شه، دلتنگی رو شاید بشه کاریش کرد...

۱۳۸۸ آذر ۱۴, شنبه

امروز آسمان می بارید


امروز آسمان می بارید، بارانی زیبا که بهار بهار می کرد، پرهای پرنده ام را بسته ام، دیگر این روزها به شادی دیدنت یا غم از تو دور ماندن آواز نمی خوانم... تو که مهربان ترینی، بگذار به حسابم!

                                                                                    
                                                                                       اسفند 87

۱۳۸۸ آذر ۱۳, جمعه

جایی دور

درختان با اشتیاق پنجه در پنجه باد می سایند و به استقبال لخت و عور شدن می روند، هوا پر از گرد و خاک می شود، آسمان باران باران می کند، و در هوای سرماخورده ی پاییزی، من، به یاد تو، در کوچه های این شهر کثیف وامانده، پرسه می زنم، هیچکس نیست، هیچکس نیست، تا برایش از دلتنگی هایم بگویم، از اینکه چقدر این روزها دلم نازک شده، و همش می خواهد برود، برود جایی دووووووووور....

                                                                                         
                                 مهر 88